Շատ չի անցել՝ երկու տարի։ Շատ լավ հիշում եմ բոլորին և ամեն ինչ։
Երբ դեռ վրաներովդ ոնց ուզում անցնում էին նախկինները՝ դուք էլ խելոք տանում էիք էդ ամենը, որովհետև ճար չունեիք։ Ստաբիլ վախենում էիք մի բան խոսելուց, քանի որ բոլորի բերանը փակում էին դաժանաբար։ Այսօր բոլորդ դարձել եք քննադատո՞ղ, բոլորիդ քաջության level — ը up — ա եղել։
Ամեն ինչ, ամեն ժամ, ամեն րոպե քննադատում եք, որովհետև այլևս քննադատության համար պատժող չկա՞։ Որովհետև ամեն ինչ հիմա տեղ ա հասնում։ Որովհետև ամեն քննադատության համար հիմա մարդ չեն գողանում, տանում ահաբեկում ու որոշ դեպքերում ետ բերում, որոշներում էլ կործանում։
Ձեզ տարիներով դարձրել են էսպիսին՝ անգիտակից և անմիտ, որպեսզի իրենք ինչ ուզեն՝ անեն։
Ախր, որ (ենթադրենք) դրանք ետ վերադառնան՝ վայելելու են իրենց թալանածն ու նորը թալանեն, իսկ դուք մնալու եք ձեր կոտրած տաշտակների առաջ, ու էլի, ձեններդ կտրած ապրեք ձեր մոխրագույն ու անմիտ կյանքը։
Հ.Գ. Ամեն դեպքում՝ հնին վերադարձ չի լինելու։ Հույս չունենաք։

https://www.facebook.com/artyom.r.hakobyan/posts/2917731025012343