Երբ գտնվում ես ժամեր շարունակ անդադար հրթիռակոծվող քաղաքում, և այդ ընթացքում նույնիսկ ապաստարանում չես, այլ շատ խոցելի վայրում:
Երբ գիտակցում ես, որ քեզ հետ Ստեփանակերտ եկած երեք փխրուն աղջիկների, որդուդ և քո կյանքը, այնպես ինչպես Ստեփանակերտի հազարավոր խաղաղ բնակիչների կյանքը մազից է կախված, և ամեն վայրկյան իրավիճակը կարող է անշրջելի դառնալ:
Երբ ամուսինդ՝ Հայաստանի Հանրապետության վարչապետը, նույն այդ հրթիռների տակ, այնուամենայնիվ, հասնում է Ստեփանակերտ, արձանագրում ես, որ վերմարդկային հովանավորչության տակ ենք գտնվում որպես ազգ և պետություն:
ԵՎ մեզ արդեն այլ բան չի մնում, քան վերջնական ՀԱՂԹԱՆԱԿՆ արձանագրելը։
https://www.facebook.com/wifeofarmenianPM/posts/799753364150555?__cft__[0]=AZVdJltkOzB3Vrny01PWLs0P7walaX1TuPFNop6BQiGATceqSuR4WcECdCgJ0fru_Mmj_F18Np7fwYfUldJfXJsTzWXzkXJg392KbS4ofiUD7TGF0Tp9L8Xe7ik23imRLmNDcX9UjjUq-lthgKG1eCKl1d6lx0PTdaBEHssIR_ne2erzJlVt_qpWy8fIOHfiqsRYYOCpFggf5Jdre6gx_3AFTiPO46W_MO1YpoKePGpZWQ&__tn__=%2CO%2CP-R