Խոսելով Ֆրանսիայի խոհանոցի կամ ուտեստների մասին՝ միանգամից պատկերացնում ես պանիր, բագետ ու կրուասան։ Այս «եռյակը» մեծապես որոշում է ֆրանսիացիների խոհարարական նախասիրությունները։ Կրուասանը, մյուս կողմից, ոչ միայն համեղ է, այլեւ հետաքրքիր իր պատմության մեջ։ Եվ նա արժանի է մի ամբողջ խոսակցության:

Կրուասանները կիսալուսնաձեւ փափուկ թխվացքներ են: Նրանք թխում են ամբողջ աշխարհում, սակայն կրուասանի ավանդույթն իր արմատները ունի Ֆրանսիայում։ Եվ ամբողջ աշխարհում դրանք նույն կերպ չեն թխվում։

Լավ ֆրանսիացի հացթուխներին չես գոհացնի աշխարհում տարբեր երկրնորում թխված կրուասաններով: Որովհետև դասական կրուասան թխելն իսկապես արվեստ է։ Նույնիսկ փորձառու ֆրանսիացի հացթուխները խոստովանում են, որ եթե գոնե մի փոքր սխալ ինչ-որ բան անել կրուասանը կձախողվի, նրանք վստահորեն ասում են, որ կան տասնյակ նրբություններ, որոնք պետք է հաշվի առնել, որպեսզի գոհացնեն ձեզ արդյունքով:

Ուստի, Ֆրանսիայում ձեզ կմատուցեն ավանդական թխած կրուասան, որը դուք իսկապես կարող եք վայելել: Եվ եթե դուք կանոն եք դարձնում ամեն առավոտ վայելել դա թարմ սուրճով կամ տաք շոկոլադով, ապա կարող եք վստահ լինել, որ դուք գրեթե իսկական ֆրանսիացի եք դարձել:

Կրուասանի պատմությունը

Ամեն ուտեստ չէ, որ ունի այնպիսի հարուստ պատմություն, ինչպիսին իսկական խրթխրթան ֆրանսիական կրուասանն է: Դա իսկապես, բոլոր առումներով, հետաքրքիր արտադրանք է: Ինչո՞ւ են կրուասաններն ուտում հիմնականում սուրճի հետ: Ինչու են դրանք թխում կիսալուսնի տեսքով: Ինչու են դրանք պատրաստվում շերտավոր խմորից: Այս բոլոր հարցերին կարելի է պատասխանել՝ կարդալով կրուասանի պատմությունը։ Նրա պատմությունը բաժանված է երկու փուլի.

Ի սկզբանե կրուասանը ամենևին էլ ֆրանսիական արտադրանք չէր, քանի որ այն հորինվել էր Վիեննայում։ Ավանդություն կա, որ երբ թուրքերը պաշարել են քաղաքը, հացթուխները ստիպված են եղել գիշերը աշխատել, որպեսզի կերակրեն բոլորին, և մի գիշեր իր դիրքի աչալուրջ հացթուխը նկատել է թշնամու առաջխաղացումը և այդպիսով կանխել Վիեննայի գրավումը։ Ի հիշատակ դրա՝ նրանք սկսեցին կրուասաններ թխել, որտեղ կիսալուսնի ձևը հիշեցնում է իսլամ դավանող թուրքերի հարձակումը ետ մղելու մասին։ Թեև, սա ընդամենը լեգենդ է, իսկ կրուասանը կիսալուսնի ձև ունի, քանի որ հասանելի երկրաչափական ձև է, և նման ձևով հարմար է այն փաթաթել և հետո թխել։

Ֆրանսիացիները չեն պնդում, որ կրուասաններն իրենց հորինվածքը չեն: Կրուասանների մասին առաջին հիշատակումը վերաբերում է 1863 թվականին, և դրանք վիեննական բուլկիներ էին։ Սակայն 1770 թվականին ֆրանսիական թագուհի Մարի Անտուանետը Ֆրանսիա բերեց կրուասանի ոճը։ Կրուասանները սիրահարվեցին ֆրանսիացիներին, բայց ֆրանսիական հողի վրա նրանք զգալի փոփոխություններ են կրել: Մասնավորապես, նրանք սկսեցին թխել ոչ թե սովորական անթթխմորից, այլ աղվափնջից և առավել եւս՝ խմորիչ խմորից։ Սա արմատապես փոխեց կրուասանների ողջ էությունը և դրանց պարամետրերը, ինչպիսիք են համն ու բույրը: Այսպիսով, այն կրուասանները, որոնք այժմ վաճառվում են գրեթե ամբողջ աշխարհում, դեռևս ֆրանսիական ոճի կրուասաններ են: Վիեննայում հորինված օրիգինալ ձևաչափի հետ կապում է միայն ձևը։ Իսկ 1850 թվականից կրուասանը համարվում է «ֆրանսիական բուլկի», ուստի հենց այս դերում է ամբողջ աշխարհը հիշում այն։

Կրուասանների տեսակները

Կրուասաննի տեսակները խմորի առումով նույնն է, տարբերվում է միայն միջուկը: Աշխարհում ամենատարածված կրուասաննի տեսակը դա նուտելայով կրուասանն է: Կրուասանների հայտնի տեսակ է նաև նշով կրուասանը: Սակայն կան նաև աղի տարբերակները, որոնք օգտագործվում են որպես ամբողջական նախաճաշ, այսինքն խոզապուղտով կամ ձկնով և պանրով: