2026 թվականի խորհրդարանական ընտրությունները Հայաստանի համար սովորական քաղաքական գործընթաց չեն լինելու։ Դրանք կարող են դառնալ որոշիչ հանգրվան՝ շարունակել ներկայիս վտանգավոր ընթացքը, թե խաղաղ և ժողովրդավարական ճանապարհով բացել երկրի զարգացման նոր փուլ։ Վերջին տարիներին Հայաստանի քաղաքացին բազմիցս լսել է խաղաղության, ժողովրդավարության և արժանապատիվ ապագայի մասին խոստումներ։ Սակայն քաղաքական իշխանությունը պետք է գնահատել ոչ թե գեղեցիկ հայտարարություններով, այլ արձանագրված արդյունքներով։ Պետք է հարցնել՝ արդյո՞ք այսօր մեր երկիրն ավելի անվտանգ է, պետական կառույցներն ավելի անկախ են, հասարակությունն՝ ավելի համախմբված, իսկ քաղաքացին՝ ավելի պաշտպանված։ Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության տարիները նշանավորվեցին պատերազմով, մարդկային ու տարածքային ծանր կորուստներով, Արցախի հայաթափմամբ և հասարակության խորացող պառակտմամբ։ Ընդդիմախոսների նկատմամբ քրեական վարույթները, ձերբակալությունները, խուզարկություններն ու վարչական ռեսուրսի հնարավոր չարաշահումների վերաբերյալ պարբերաբար հնչող ահազանգերը ևս լուրջ մտահոգությունների տեղիք են տալիս։ Երբ իշխանությունը քննադատությունը դիտում է որպես թշնամանք, իսկ քաղաքական մրցակցին՝ որպես վերացնելու ենթակա վտանգ, ժողովրդավարությունը սկսում է վերածվել ձևականության։ Ոչ մի ղեկավար չպետք է իրեն նույնացնի պետության հետ։ Հայաստանը որևէ անձի կամ կուսակցության սեփականությունը չէ։ Իշխանությունը ժամանակավոր պատասխանատվություն է, որը քաղաքացին կարող է վստահել և նույն խաղաղ ճանապարհով հետ վերցնել։ Այս ընտրություններում անհրաժեշտ է մերժել վախի, ատելության և հասարակությունը «նախկինների» ու «ներկաների», «յուրայինների» ու «թշնամիների» բաժանելու քաղաքականությունը։ Պետք է մերժել նաև այն վտանգավոր մտածելակերպը, ըստ որի՝ իշխանությունը պահպանելու համար կարելի է թուլացնել քաղաքական մրցակցությունը, պետական կառույցներն օգտագործել ընդդիմախոսների դեմ և յուրաքանչյուր անհաջողություն ներկայացնել որպես անխուսափելիություն։ Իմ համոզմամբ՝ Նիկոլ Փաշինյանը չպետք է նորից ստանա Հայաստանը ղեկավարելու մանդատ։ Սա վրեժխնդրության կամ անձնական հակակրանքի հարց չէ։ Սա քաղաքական պատասխանատվության պահանջ է։ Ժողովրդավարական երկրում իշխանությունը պարտավոր է պատասխան տալ իր որոշումների և դրանց հետևանքների համար։ Միաժամանակ միայն դժգոհելը բավարար չէ։ Ընտրություններին չմասնակցելը կամ «բոլորն էլ նույնն են» մտածելակերպով քվեարկությունից հրաժարվելը նպաստում է գործող համակարգի պահպանմանը։ Քաղաքացին պետք է ուսումնասիրի քաղաքական ուժերի ծրագրերը, գնահատի թեկնածուների անցյալը և գիտակցված ընտրություն կատարի՝ հօգուտ այն ուժերի, որոնք կարող են ապահովել անվտանգություն, օրենքի գերակայություն, իրական քաղաքական մրցակցություն և ազգային շահերի պաշտպանություն։ Ես կոչ եմ անում Հայաստանի քաղաքացիներին մասնակցել ընտրություններին, չվաճառել իրենց ձայնը, չտրվել սպառնալիքներին և չհամակերպվել այն մտքի հետ, թե ոչինչ հնարավոր չէ փոխել։ Յուրաքանչյուր քվե պատասխանատվություն է ոչ միայն ներկայի, այլև մեր երեխաների ապագայի առաջ։ Հայաստանը կարող է կրկին ապագա ունենալ։ Բայց այդ ապագան չի ստեղծվելու ինքն իրեն։ Այն սկսվելու է այն պահին, երբ քաղաքացին կհաղթահարի վախը, կմերժի մեկ անձի շուրջ կառուցված իշխանությունը և իր քվեով կպահանջի նոր քաղաքական ընթացք։ Ընտրություններին պետք է մասնակցել՝ հանուն իշխանափոխության խաղաղ և սահմանադրական ճանապարհի։ Պետք է մերժել Նիկոլ Փաշինյանի կառավարումը և ընտրել այնպիսի Հայաստան, որտեղ իշխանությունը ծառայում է քաղաքացուն, պետությունը պաշտպանված է, իսկ քաղաքական այլակարծությունը չի պատժվում:

Մարիամ Խուդոյան